Nieuws: Bericht van onze GSA op school!

Twee berichten van onze GSA op school. GSA? Gender Sexuality Alliance. Deftige taal voor “een club jongens en meisjes die maar niet in hokjes willen passen, en die vinden dat iedereen mag zijn zoals-ie is en op school daarvoor opkomen.” Twee docenten doen mee met de groep.

Op het Picasso Lyceum hebben we een open mind en open hearts.

Je leest hieronder:

  • Barış Ateş (examenjaar vwo) spreekt de gemeenteraad en het College van B&W van Zoetermeer toe over wat hij ervan vindt dat de regenboogvlag niet uit de kast mocht komen om trots te wapperen als teken van protest tegen Nashville
  • Het standpunt van andere christenen dan die uit Nashville—we vroegen om publicatie op de schoolsite van de reacties van twee kerkgemeenschappen in Zoetermeer (PKN en Rooms-Katholieke kerk)

 

Nashville Tennessee
Music City, hoofdstad van de country. Lekkere muziek voor de liefhebbers, waarin nogal eens over outlaws gezongen wordt, én over liefde.  En sinds kort is de Amerikaanse stad in Nederland ook nog eens bekend door de Baptisten, die een document hebben opgesteld om richting te geven aan hun geloof en het gezinsleven. We schrokken in het hele land van de uitgesproken vijandigheid in het stuk. In do’s en dont’s geven ze uitdrukking aan hun geloof dat God alleen maar de liefde tussen mannen en vrouwen  goedkeurt, en alle andere liefdesvormen niet. Meer dan tweehonderd Nederlandse dominees van heel streng volgens de Bijbel levende, gereformeerde kerkgemeenten hebben de (vertaalde) verklaring ondertekend, net als politici. In het stuk wordt niet alleen homoliefde afgewezen, ook transgenders worden niet serieus genomen, om het met gevoel voor understatement te zeggen. Eigenlijk wordt iedereen afgewezen, die niet hetzelfde gelooft als deze Baptisten, deze christenen. Er staat: “Wij ontkennen dat de goedkeuring van homoseksuele onreinheid of transgenderisme een moreel neutrale zaak is, waarover getrouwe christenen onderling van mening mogen verschillen.” In begrijpelijker Nederlands: homoseks is onrein, je moet ook transgenders afwijzen, en als je het niet met ons eens bent, ben je geen getrouwe christen.

Het woord homoliefde staat nergens in de hele verklaring. Hij gaat steeds maar over seks, en die seks vinden de Baptisten (en ondertekenaars in Nederland) onrein en zondig.

Weer je best moeten doen om erbij te mogen horen

Hartstikke veel mensen voelen zich onprettig met deze verklaring en met de ophef die erover is ontstaan. Het is verwarrend. Ook op het Picasso Lyceum zijn er leerlingen en docenten die zich er buitengesloten door voelen. Het roept een gevoel op om weer je best te moeten doen om erbij te horen. Om te moeten opboksen tegen nieuw oplevende intolerantie.

Hoe kan een kerk waarin het draait om Gods liefde voor alle mensen zich nu zo keren tegen homoliefde en transgenderisme? Haat tegen liefde is het—hoe kun je het anders uitleggen? Hoe zit dat met mijn kerk?, vragen leerlingen zich af.

Er zijn jongeren op school die boos worden, die fel protest willen laten horen. Jongeren zijn er ook die elkaar opzoeken om steun te vinden. Eentje is erbij, die heel gericht een kritische noot kraakte voor het stadsbestuur, zoals je hieronder leest. Het maakt veel los.

Geen hokjes—iedereen hoort erbij

Op het Picasso Lyceum vinden we het niet goed om mensen in hokjes te plaatsen, in een kast op te sluiten of hoe je het ook wilt noemen. Labels zijn handig op groenteblikken, je plakt ze niet op mensen. Iedereen mag er zijn. En als het om de liefde gaat: niemand is door wie hij is, wat hij denkt of wat hij doet daarmee beter of minder dan een ander.  Al vanaf het begin doen we mee met Paarse Vrijdag en op die dag drukken we dat nog eens extra uit.

De speech van Barış

Barış Ateş uit de zesde klas kwam op voor de lhbt’ers door aan het College van Burgemeester en Wethouders en aan de Gemeenteraad van Zoetermeer zijn gevoel te verwoorden over het binnenhouden van de regenboogvlag. Juist op het moment waarop de lhbt’ers het nodig hadden, wapperde de vlag niet in onze regenboogstad.

Maandagavond stond hij daar achter de microfoon. Net zoals je op beelden uit de Tweede Kamer ziet, waren er dames en heren in hun mobieltjes en tablets verdiept. Barış was nog geen halve minuut aan het woord of de blikken van iedereen richtten zich op hem. Er werd naar hem geluisterd.

“Hallo,

Ik ben Baris Ates, een 18-jarig jongen die op jongens valt, en ik ga u kort vertellen waarom het zo belangrijk is dat we de regenboogvlag trots ophijsen in Zoetermeer. Zoals u waarschijnlijk al weet is er kort geleden door twintigduizend man, onder wie enkele Nederlanders, een verklaring getekend die beweert dat de LHBT+ gemeenschap ‘afgekeurd’ moet worden. Dat ze niet goed in hun hoofd zijn. Kortom, het zijn verwarde mensen die talloze zondes begaan.

Dit doet mij pijn. Dit zou ons allemaal pijn moeten doen, want het gaat om mensen die niet geaccepteerd worden om hoe ze zijn. Het zijn niet alleen mensen die u niet kent. Het zijn kennissen, neven, nichten, broers, vaders, moeders, mensen die geheime, tweede levens leiden, en misschien zelfs uzelf, die door deze verklaring als ‘afval’ worden bestempeld. In zulke tijden is het zo belangrijk dat we de wereld laten zien dat we als een eenheid sterk staan op de grond, dat we discriminatie ten alle tijden zullen bestrijden en nooit zullen toegeven aan haat.

Misschien denkt u dat een vlag nauwelijks verschil maakt. En ik geef u geen ongelijk, op het eerste oog denkt men dat het geen verschil maakt. Tot je blijft nadenken en een situatie in je hoofd schetst. Als die prachtige regenboogvlag trots in de wind wapperde en mensen daarlangs liepen, wat zouden ze dan denken? Stel dat er een homo langs loopt die teleurgesteld is door het hele Nashville gebeuren, en hij ziet dat haat in dit land niet getolereerd wordt, wat zou hij dan denken? Als een persoon die bevooroordeeld is maar eigenlijk niets over homo’s weet die vlag ziet, wat zou hij dan denken? Als die twee elkaar tegenkwamen en een gesprek startten over liefde, respect en de LHBT+ gemeenschap, wat zou het resultaat zijn?

Dat resultaat kan beide negatief en positief zijn, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat dit overal besproken moet worden. Te lang hebben homo’s, lesbiennes, transgenders en andere non-conformisten geschuild achter de tralies van discriminatie. Te lang hebben ze geleden en te lang hebben ze moeten toezien hoe ze onder het matje werden geschoven om ongewenste situaties te vermijden.

Vrijdag las ik op Gaytimes Magazine dat homo rapper en activist Kevin Fret in Puerto Rico is doodgeschoten om zijn seksuele geaardheid. Ik werd net daarvoor de kans aangeboden om hier, voor u, te praten. Dit nieuws maakte me banger dan ik al was. Wat als mij hetzelfde overkomt. Maar tegelijkertijd wist ik dat ik hierom juist moet praten tegenover u. Omdat dit niet weer mag gebeuren. En ongetwijfeld gaat dat voor een lange tijd nog wel gebeuren. Maar als ik nu niet hier zou praten, als niemand zoiets doet, als iedereen in zijn toegewezen hokje kruipt, als we het gesprek niet aangaan, als we die vlag niet ophangen, zal dit niet voor een lange tijd doorgaan, dan zal dit voor eeuwig doorgaan.

Als ik moedig over mijzelf en mijn geaardheid durf te vertellen voor honderd man, kan het niet anders dan dat de gemeente Zoetermeer zich even moedig opstelt en de stad laat zien hoe kleurvol zij is met onze prachtige regenboogvlag.

Dankuwel.”

En waarom de vlag niet uithing is eigenlijk alleen maar, omdat B&W vinden dat de stad er 365 dagen per jaar is voor de hele regenboog community —“en soms 366 dagen”, aldus burgemeester Aptroot. Dat hoefde niet nog eens extra met de vlag  benadrukt te worden. De burgemeester wees erop dat hij elke ochtend over de regenboogtreden naar zijn werk loopt. Rond halfacht, zijn werkdag begint vroeg. In een krantenartikel keerde de wethouder zich wel tegen het Nashville-document. Maar ja, niet iedereen leest het AD.

In de schorsing van de vergadering werd er een regenboogtaart aangesneden. Burgemeester Aptroot nam bij die gelegenheid het initiatief en de tijd om met Barış te praten over precies dat wat ons zo bezighoudt.

En hoe reageren de christelijke kerken in Zoetermeer?

Een ding is duidelijk. Er komt niks terecht van die wens van de Baptisten om hun standpunt tot het enig juiste, christelijke standpunt te verklaren. En dat is goed nieuws. We hebben twee reacties voor jullie. Eerst die van de PKN, de protestantse kerk. Daarna die van de katholieke.

Protestant

Dominee Carola Kapteyn zegt ons dat ze het goed vindt dat we hier aandacht aan besteden op school, want: “Juist voor de jongeren is de toon van de verklaring verschrikkelijk.” Ze schrijft over de mensen die kwetsbaar zijn:  “[Jezus] zegt: mag ik bij jou in huis zijn? Jij hoort er bij. Ik heb jou lief!” Afgelopen zondag heeft ze in de dienst in haar kerk kaarsen aangestoken in de kleuren van de regenboog en een verklaring voorgelezen:

“Soms wordt het je koud om het hart als je taal leest die eerder scheiding brengt, dan verbinding zoekt… Dat gebeurde deze week toen wij lazen en hoorden over de harde en kwetsende taal van de verklaring van Nashville”, is het begin van wat de dominee in de viering zei. De kerk vindt de Nashville-verklaring “theologisch eenzijdig, gesloten en pastoraal onverantwoord.” Met dat laatste wordt bedoeld dat de dominees zich juist willen richten op de mensen die dreigen te worden uitgesloten. Ze willen een “open houding waarin ruimte is voor ieder om zich uit te spreken en gehoord te worden.”

Respect voor elkaar vinden ze in de protestantse kerk belangrijk. ,,Het is ook in onze wijkgemeenten van (…) de Pelgrimskerk, de Oase en de Regenboog, de inzet om met elkaar in gesprek te zijn. Iedereen is in deze kerken en gemeenschappen van harte welkom en mag zich thuis voelen! Daar willen wij voor staan. Dat verklaren wij dan ook vandaag, in alle drie de kerken (…) In ontmoeting met elkaar willen we steeds weer blijven zoeken naar wat ons bindt: de liefde in Christus Jezus.(…) “Namens de pastores (…): Dick Sonneveld, Marga Schipper en Carina Kapteyn en namens de wijkkerkenraden van de Oase, de Pelgrimskerk en de Regenboog, wilden wij dit graag met u delen”, staat eronder.

Katholiek

Mevrouw Ella Feijen, katholiek pastoraal werker in onze stad, waardeert het eveneens dat onze GSA aandacht besteedt aan het onderwerp. De katholieke Nicolaasparochie spreekt zich zo uit over Nashville:

“De Nashville-verklaring heeft in januari 2019 veel stof doen opwaaien onder christenen. Dit initiatief van de orthodoxe protestanten wordt niet onderschreven of ondertekend door onze katholieke parochie en ons pastoraal team. Bij onze parochie is iedereen welkom, ongeacht welke identiteit of geaardheid.

Immers, God spreekt prachtige woorden als Jezus wordt gedoopt in de Jordaan: ‘Jij bent mijn geliefde Zoon, in wie ik vreugde vind. Liefdevolle woorden in dezelfde strekking door God ook tot ons gesproken op de dag van onze doop: ‘Jij bent mijn geliefde zoon, mijn geliefde dochter. Wat heb ik een plezier in jou!’ Hij kent ieder van ons door en door, weet precies wat er in een ieder omgaat en heeft daar maar één antwoord op: ‘Lieve kind, Ik hou van jou!’

Zonder ook maar iets af te doen aan de katholieke geloofsleer en de sacramentaliteit* van het huwelijk leggen wij  toch vooral de nadruk op het feit dat wij ALLEMAAL Gods geliefde kinderen zijn. Geliefd om wie we zijn met alles wat daarbij hoort, ook onze geaardheid.

Lhbt’ers zijn net zo welkom, net zo gerespecteerd, net zo geliefd als ieder ander. We willen het niet eens over ‘anders-zijn’ hebben. We zijn immers universeel elkaars geliefde broers en zussen, geliefde kinderen van God.”

* Sacrament betekent heilig en van grote betekenis voor de gelovige katholieken; Jezus heeft de sacramenten ingesteld en het huwelijk is er één van.

Paus Franciscus heeft na een goed gesprek met belangrijke mensen uit zijn kerk van over de hele wereld een boekwerk geschreven met als titel Amoris Laetitia. De vreugde van de liefde. Het is bijna ons motto van de laatste paarse vrijdag—vier de liefde! Het is net als Nashville voor het gezin geschreven. Maar dan voor katholieken. Lees het verschil in toon met de tekst van de Baptisten in deze regels maar eens: “The Church makes her own the attitude of the Lord Jesus, who offers his boundless love to each person without exception.” En de paus schrijft verder: “During the Synod [dat is de naam van  dat goede gesprek met belangrijke mensen uit de kerk], we discussed the situation of families whose members include persons who experience same-sex attraction, (…) We would like before all else to reaffirm that every person, regardless of sexual orientation, ought to be respected in his or her dignity and treated with consideration, while ‘every sign of unjust discrimination’ is to be carefully avoided, particularly any form of aggression and violence.”